Bir gün yavasça gecenin karanligina dalan bedeninle uykuya dalarken her seyin çok güzel olacagi ümidiyle dolar
yüregin. Sabahin, sabahlarin olmasini sabirsizlikla beklersin.
Bir gün uyandiginda hayat bos gelir sana.. Sebeplerin birer sebepsizlik sebebi olup yataktan kalkmani
engeller.. Bedeninin artik senin kontrolünde olmadigin hissine kapilir gülersin.
Bir gün uyanmak istemezsin.. Tekrar ayni yere gelecegin gerçegi yine karsindadir. .Her sey çok güzel olacak.
cümlesinin boslukta, sadece kendi boslugunda yankilandigini fark edersin.
Bir gün uyumak istemezsin.. Uyanacagin gerçegi seni sikar. Uyandigindan basinin agriyacagi gerçegi, yine
umutsuz umutlarinin seni bogacagi gerçegi sikar..
KAPAT GÖZLERİNİ;
Uyumak istemeyip te uyudugun gecelerin birinde; Etrafinda arkadaslarin var. Birer daire olusturmus,
oturuyorsunuz. Herkesin elinde bir silah var. Herkes silahini bir yanindakinin anlina dayamis.. Gözlerinizi
kapatiyorsunuz.. İnce bir ipte cambazlik yapmaniz isteniyor. İpin bir tarafinda gerçek ve umutsuzluk, diger
tarafinda ise yalan ve umut var.. Ne tarafa düsecegin meraki sariyor bedenini. Ne tarafa düsecegin senin
elinde mi? Yoksa gerçeklerin yada yalanlarin mi elinde bilinmez. Sadece nedenini bilmeden ipin üzerinde
duruyorsun.. Bir tarafa düsmek zorunda oldugunu biliyorsun. Biliyorlar.. Solundakinin umudu seni hayatta
tutabilir veya senin umutsuzlugun sagindakini bu hayattan alip götürebilir. 30 saniye. Geri sayim basladi.
Bir karar vermek zorundasin. Tetigi çeken yada tetigi çekilen olmak için sayiyorum. Geriye dogru sayiyorum,
neden ileri degil? Bu zaman kaybetmeme neden oluyor. Zamanimdan, belki de gelecegimden yedigimin farkinda
olmama ragmen insan olmanin saçmaliklari arasinda kayboluyorum. Umutlarimi yalanlarla mi süslemeli, ayakta
tutmaliyim yoksa umutsuzlugum gerçegiyle mi yüzlesmeliyim.
AÇ GÖZLERİNİ;
Uyanmak istemeyip te uyandigin bir günün sabahinda, günes gözünü alir. Etrafta ilkbaharin habercisi
kuslarin sesini duyarsin.. Tek düze hayatlarina imrenirsin. Tek bir amaçlari var, çiftlesmek ve varliklarini
sürdürmek.. Benim neden yok. Benim neden sadece hayatta kalmak istegim yok. Benim neden sadece karnimi
doyurmak istegim yok. Benim neden para kazanmak, daha çok para kazanmak gibi, basamak çikmak, sinif atlamak
gibi bir derdim var?... Benim neden beynim varda onlarin beyincigi var. Ne kadar fazlasina sahipsen o kadar
da daha çok fazla sorumluluk yüklenmek zorunda olmak kimin zorunlulugu? Ben mi yarattim, ben mi böyle
yaratildim yoksa benim yaratilis nedenim mi bu? Aci çekmek için mi geldik bu dünyaya..
Neden sadece topraga ayak basmadigimi, neden sadece oksijen tüketmedigimi, neden sadece sevmeyip, asik
olmadigimi merak ediyorum. Kim böyle bir sorumluluklar zincirinin bir halkasi olmak ister ki? Bir hayvan gibi
insanlardan kaçasim var bu günlerde.. Ardimdan atilan sorumluluk mermilerinden kaçasim var.. Sorumlulugun beni
yakalamasindan korkasim var.. Sorumluluktan kaçip sorumsuzluga kosuyorum.. Ne sorumluluktan kaçabiliyorum,
nede sorumsuzluga ulasabiliyorum. Kosu bandi üzerindeki 100 kiloluk bir gereksizlik aniti gibiyim. Hizlanmak
beni sadece daha fazla yoruyor.. Durdugum anda ise basladigim yere geri dönmüs oluyorum..
Sonu olmayan hikayede, sonu olmayan salonda, sonu olmayan oyuncular arasinda yerimi aldim. Bilinmezligin
ele geçirdigi oyuncular arasinda rolümü ezbere oynuyorum. Anlamadan, anlatilmadan.. İçimde her zaman ki
titreme, etrafimda her zamanki soguk. İçimde her zamanki umutlar, etrafimda her zamanki umutsuzluk.. Sahip
oldugum her zamanki yalanlar, etrafimda her zamanki gerçekler.. Sahip oldum tek sey sahip olduklarim. Sahip
olmadigim tek sey ise .her sey..
Written by aGGreSSiv..
|
burasi edebiyattaki denemeler boardudur.
hani efsane, hikaye, deneme felan var ya ondan ishte.. :))
ama, hazir mod'umuz yokken boardunu dop edelim dedik ishte...
not yazmayi ogrenmek icin deneme boardu olarak kullanalim... :)))
gelince kiklermi artik ne yaparsa yapsin... :)) dimi :))
|
